2500 yıllık ipek,
tek bir kadının ellerinde.

Şalı açtığımda Datça'nın güneşi de açıldı. Yıllardır taktığım o ipek şal ki — hiç eskimedi, sadece daha yumuşadı.

Boyaların hepsi bir bahçeden çıkmış. Tek tek koklayıp duramadık, ama nar kabuğunun verdiği tonu unutmuyorum.

Anneme aldığım kolye, kız kardeşim için ısrar bekliyordu sıraya. Hepsinden alıyoruz artık — Datça'ya gittiğimizde de muhtemelen atölyeye uğrayacağız.

Hem ipeği hem hikâyeyi sevdim. Bohça açıldığında 'el yazılı kart' lafının ne demek olduğunu gördüm — kabul edilen bir teselli gibi.

Bluzun yapraklarını arkadaşlarım soruyor — 'bu nasıl bir baskı?' diyorlar. Anlatınca herkes Hızırşah'a gitmek istiyor.

Dokuma tezgâhından çıkmış bir kumaşa para vermenin bir başka şey olduğunu öğrendim. Bir koza yirmi otuz ipekten bir lif — bunu duyduktan sonra fiyatı az bile bulduk.